Referentie: Van Leeuwen, Bart, Erkenning, identiteit en verschil: multiculturalisme en leven met culturele diversiteit, Leuven: Acco, 2003, 291 p. (digitale kopie via Google Books)
Plaatskenmerk: http://books.google.be/books?id=oJPPheYNcuAC
Extract: "De universaliteit die Taylor hier als mogelijkheid open laat is er een waarin de cultuurverschillen zelf niet zijn opgeheven als cultuurverschillen, maar waarin er een volledig inclusieve taal van verhelderende contrasten is ontwikkeld die aan deze mondiale diversiteit recht doet. Het is zeer waarschijnlijk dat de verschillende culturen van de wereld door allerlei omstandigheden steeds meer met elkaar in gesprek raken, elkaar beïnvloeden en begrip kunnen krijgen voor elkaars eigenaardigheden. Maar het is uitermate onwaarschijnlijk dat de overeenkomsten en verschillen tussen de participanten aan deze 'conversatie' ooit in een gedeelde taal beschreven zouden kunnen worden op een wijze die aan alle levensvormen evenveel recht zou doen. Deze 'ideale taal' van verhelderende contrasten zou hoogstwaarschijnlijk een vlakke en nietszeggende zijn, als ze voortkwam uit een megalomaan project om alle bestaande cultuurverschillen daarin uit te drukken." (p. 73)
Commentaar: Taylor gebruikt Gadamer's idee van "horizonversmelting" om tot een "omegapunt" te komen van totaal begrip (waar Van Leeuwens reactie naar refereert). Maar ik ben niet zeker of Taylor zoveel belang hecht aan het omegapunt dan wel de weg naar het omegapunt. Vooral omdat Gadamer's idee van horizonversmelting1 nadruk lijkt te leggen op de constante uitbreiding ervan, waarin nieuwe perspectieven oude vervangen. Dus de "inclusieve taal van verhelderende contrasten" kan men dan interpreteren als een dynamische altijd evoluerende taal. Iets wat wel realistisch is zoals van Leeuwen zelf aanhaalt.
Stap van de heuristiek: Stap 3: een filosofisch boek gevonden via google books
Referenties
Referenties
