Het veranderlijke in het zelf

Referentie: Berghs, Harry, Denk-Wijzen 2, Leuven: Acco, 1986, 128 p.

Plaatskenmerk: UA-CST FILO 19 F DENK 2

Extract: "Het hoogste gevaar, zegt Heidegger elders, is niet een of andere superbom (of de toevallige ontploffing van een kerncentrale). Het gevaarlijke is dat ze nooit zal ontploffen ! Waarom ? Omdat wij dan blijven denken en doen op de wijze van de opvorderende techniek, zodat er geen ruimte meer is voor andere wijzen van menselijk bestaan. Zolang we hier geen aandacht aan schenken is elke discussie over het zogenaamd demonische karakter van de techniek, over de verhouding tussen ethiek en techniek en over techniek als 'Ersatz' voor religie nutteloos. Trouw aan zijn bevindingen van Sein und Zeit laat Heidegger ook hier verstaan: het wezen van de mens is hem niet gegeven als een eeuwige en onveranderlijke natuur. De mens hééft te-zijn. Dit kan hij winnen of verliezen. Het uiterste gevaar is de dood van het mensenleven." (pg. 36-37)

Soort bron: een algemene inleiding in het denken van een filosoof

Commentaar: Kan de superbom nooit ontploffen ? Als het wezen van de mens kan stilstaan implicieert dit dan niet de mogelijkheid dat we niet meer zouden mogen bestaan ? Of anders gezegd, is het geen auto-destructieve redenatie te stellen dat er zoiets kan bestaan buiten het winnen en verliezen ? Wint of verliest het wezen niet per definitie ? Door te bestaan ? Leidt de tijd dat de bom nog niet ontploft is niet elk moment tot het ontstaan van iets nieuws (te-zijn) ? Zoniet, welke veranderlijkheid in het wezen van de mens is het dan dat ik hier nu nog ben om dit te schrijven ?